همه ما همین طوری هستیم ... این قدر وابسته می شیم که نمی تونیم اون چیز یا کسی رو که دوست داریم رها کنیم ... ترس از آینده داغونمون می کنه ... آینده ای که توش اون چیز نباشه ... از ترس پریدن خودمون پرهامون رو قیچی می کنیم ... ولی اون وقتی که تصمیم گرفتیم خودمون رو از قید وابستگی رها کنیم به بزرگترین آرامش زندگی مون می رسیم ... رها می شیم مث یه پر توی باد ... قصه شازده کوچولو رو که یادت نرفته ... اون وقتی گلش رو رها کرد تونست از اخترکش بیرون بیاد و دنیایی که اطرافش رو ببینه . پس باید رها شیم ... پرواز کنیم ! دل بسته باشیم نه وابسته !

  هيچ تا حالا فكر كردي كه وقتي به يه ديوار تكيه ميدي ديوار عقب نميره؟ يا وقتي يه درخت كهنسال رو تكيه گاهت مي كني, درخت خم نمي شه؟ ( البته منم از اون قانون معروف نيوتن خبر دارم كه همون نيرويي رو كه ما به درخت يا ديوار وارد مي كنيم اونها هم به ما وارد ميكنند و... ولي منظور من فقط يه تكيه دادن ساده س.) ولي وقت دستتو رو يه نهال تازه رسيده مي گذاري, اون تا كمر خم ميشه چه برسه به اينكه بخواي بهش تكيه بدي, هر چند مطمئنم حتي بهش فكر هم نمي كني . ما آدمها همينطوريم هرچي قويتريم, محكمتريم; هرچي محكمتر, قوي تر. به قول بچه ها قوي بودن و محكم بودن (منظورم استقامت در برابر سختيهاست) دو رابطه لازم و كافي اند.
اكثر ما آدمها دلمون مي خواد يه تكيه گاه داشته باشيم, يه كسي كه موقع سختي پشت و پناهمون باشه, كسي كه محرم اسرارمون باشه, يه گوش شنوا مي خوايم براي شنيدن درد هاي دلمون و يه شونه استوار براي هق هق گريه هامون ولی...
ولي هر وقت احساس مي كني اون گمشدهً خودتو پيدا كردي, وقتي فكر مي كني داري به اون آرامش معهود مي رسي, وقتي فكر مي كني ديگه همه غصه هات تموم شده, مي بيني كه نه بازم پشتت خالي شده, مي بيني كه هيچ تكيه گاهي نداري, چرا ؟ نمي دونی.
ولي من مي دونم, آدمها هروقت احساس كنن كه تو داري بهشون تكيه مي كني, جا مي زنن, وقتي احساس مي كنن كه تو ضعيفي ,كنار مي كشن چون هنوز انقدر قوي نيستن كه تكيه گاه كسي باشن .
آدمها از جمله خود من, از جمله خود تو, هيچكدوم ضعيفها رو دوست ندارن, همه دوست دارن با يه آدم قوي دوست باشن با يه كسي كه تكيه گاهشون باشه!
راستشو بخواي همه آدمها مثه يه نهال تازه رسيده اند, اگه بخواي بهشون تكيه كني تا كمر خم ميشن .هنوز خيلي راهه تا كسي بتونه به يه درخت تنومند تبديل بشه; خيلي وشايد هم تا هميشه .

از سمتی که خورشید را  بدرقه کرده ام

 به انتظار تو ایستاده ام

اگر قصد آمدنت نیست

برای بردنم بیا

بمانده به آخر راه

سهم من از رفتنت

مشتی خاطره  است.!!

 و نام کوچک تو

از چه پریشان میشوی؟؟

بی حضور تو کافی ست

این  همه بهانه برای عاشق ماندن من

                                     (تقدیم  به  تو )

صنما با غم عشق تو چه تدبیرکنم

تا بکی  در غم تو ناله شبگیر کنم

دل دیوانه ار آن شد که نصیحت شنود

مگرش هم زسر زلف تو زنجیر کنم

آنچه در هجر تو کشیدم هیهات

در یکی نامه محالست که تحریر کنم

با سر زلف تو مجموع پریشانی خود

کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم

آنزمان کارزوی دیدن جانم باشد

در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم

گر بدانم  که وصال تو بدین دست دهد

دین ودل را همه در بازم و توفیر کنم

دورشو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی

من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

نیست امید صلاحی زفساد حافظ

چونکه تقدیر چنین است چه تدبیر کنم

خداجونم دارم نگاهت رو حس می کنم.

همین باعث خوشحا لیمه وازت می خوام 

که این حس رو از دست ندم.

     دوست دارم